Teodoro Obiang Nguema Mbasogo
| Teodoro Obiang Nguema Mbasogo | |
| Data urodzenia | 5 czerwca 1942 w Acoacan |
| Prezydent Gwinei Równikowej | |
| Okres urzędowania | od 3 sierpnia 1979 |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna Gwinei Równikowej (PDGE) |
| Poprzednik | Francisco Macías Nguema |
Teodoro Obiang Nguema Mbasogo (ur. 5 czerwca 1942 w Acoacan), polityk, prezydent Gwinei Równikowej od 1979.
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Obiang urodził się w Acoacan, swoją karierę rozpoczął w wojsku. Uczęszczał do prestiżowej Akademii Wojskowej w Saragossie w Hiszpanii. Za czasów prezydentury swego wuja Francisco Macias Nguemy osiągnął w armii rangę porucznika.
[edytuj] Początki kariery i przejęcie władzy
Obiang początkowo zajmował różne funkcje, był m.in. zgubernatorem prowicnji Bioko, szefem niesławnego więzienia Czarna Plaża oraz dowódcą Straży Narodowej.
3 sierpnia 1979 obalił wuja w krwawym zamachu stanu, wspartym przez 6000 żołnierzy przysłanych przez króla Maroka Hassana II. Macias kilka tygodni później, 29 września 1979 został stracony.
Obiang obiecywał, że nowy rząd zerwie z represyjnymi działaniami swego poprzednika. Zastał on bowiem państwo z pustym skarbem i populacją równą 1/3 populacji w roku 1968, gdyż połowa z dawnych 1,2 miliona mieszkańców uciekła do Hiszpanii lub krajów sąsiednich. Obiang formalnie objął urząd prezydencki w październiku 1979.
Nowa konstytucja kraju została przyjęta w 1982. W tym samym roku, na mocy jej postanowień, Obiang został wybrany prezydentem na siedmioletnią kadencję. W 1989 uzyskał reelekcję na stanowisku jako jedyny kandydat na najwyższy urząd w państwie.
[edytuj] Prezydentura
Większość rodzimych i zagranicznych obserwatorów uważa reżim Obianga za jeden z najbardziej skorumpowanych, etnocentrycznych i antydemokratycznych we współczesnym świecie. Gwinea Równikowa jest obecnie jednopartyjnym państwem, zdominowanym przez prezydencką, Demokratyczną Partię Gwinei Równikowej (PDGE). Konstytucja gwarantuje szeroką władzę prezydenta, włącznie z prawem rządzenia za pomocą dekretów[1][2].
Wszyscy ze 100 członków parlamentu należą lub są powiązani z partią prezydencką. W kraju nie istnieją wolne media.
Około 90% opozycyjnych działaczy żyje na uchodźstwie, a kilku zostało zamordowanych od czasu objęcia władzy przez Obianga. Obiang uzyskał reelekcję w 1996 i w 2002 lecz wyniki tych wyborów nie zostały zaakceptowane przez międzynarodowych obserwatorów[3].
Obiang propaguje kult własnej osoby m.in. poprzez wygłaszanie publicznych przemówień i składanie w nich hołdu własnej osobie. W lipcu 2003 publiczne radio zadeklarowało, że prezydent ma wręcz boską siłę[4]. Wiele budynków posiada prezydenckie logo, miasta i wsie posiadają ulice nazywane jego imieniem, a na bazarach sprzedawana jest odzież z jego wizerunkiem.
Podobnie jak jego wuj i wielu innych afrykańskich uzurpatorów jak Idi Amin czy Mobutu Sese Seko, Obiang przyjął kilka zacnych tytułów; El Jefe (Szef), Dżentelmen Wielkiej wyspy Bioko, Wielki Major Generalny Alifanfaron. Również jak w przypadku Amina, pojawiły się pogłoski o rzekomym kanibalizmie Obianga[5].
Magazyn "Forbes" opublikował artykuł, w którym uznaje Obianga za jednego z najbogatszych przywódców państw, z majątkiem wartym 600 milionów dolarów[6].
[edytuj] Nieudany zamach stanu w 2004
W marcu 2004 wyszedł na jaw i został udaremniony prawodpodobny zamach stanu, szykowany przeciw władzy Obianga w Gwinei Równikowej. Głównym jego powodem miało być przejęcie bogatych zasobów ropy naftowej i ustanowienie nowych władz w kraju.
Władze Gwinei Równikowej zatrzymały 15 osób, oskarżonych o udział w zamachu[7]. 7 marca 2004 władze Zimbabwe zatrzymały na lotnisku w Harare znanego najemnika Simona Manna wraz z grupą 64 pozostałych osób na pokładzie samolotu, wypełnionego po brzegi bronią[8]. Mann wyjaśniał, że broń ta nie jest przecznaczona do dokanania zamachu w Gwinei Równikowej lecz do ochrony kopalni węgla w Demokratycznej Republice Konga. Jednakże rząd Zimbabwe skazał go na 7 lat więzienia za nielegalne nabycie broni. W lutym 2008 odbyła się jego ekstradycja do Gwinei Równikowej, gdzie w lipcu 2008 został skazany za planowanie zamachu stanu na ponad 30 lat więzienia[9].
Rząd Gwinei Równikowej utrzymywał, że w zamach zaangażowane były służby USA, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii. Jednym z inspiratorów miał być również syn byłej premier brytyjskiej, Mark Thatcher. Sam Simon Mann w swoich zeznaniach potwierdził częściowo te przypuszczenia i ujawnił, że jego mocodawcy planowali uczynić Severo Moto Nsa, premiera rządu Gwinei Równikowej na uchodźstwie, nowym prezydentem w kraju[10].
[edytuj] Sukcesja
Obiang cierpi na wiele dolegliwości, prawdopodobnie znajduje się także w termalnej fazie raka prostaty. Z tego powodu sprawa sukcesji jest dominującą w państwie i powoduje walki polityczne wśród miejscowej elity. Obiang chciałby, aby sukcesję po nim przejął syn Teodorín Nguema Obiang.
W listopadzie 2005 Obiang odbył ważne spotkanie z kierownictwem PDGE, na którym naciskał na utworzenie stanowiska wiceprezydenta i powierzenie tej funkcji jego synowi. Pogarszający się stan zdrowia wymaga odbywania zagranicznych podróży medycznych nawet dwa razy w tygodniu, pozostawiając kraj bardziej narażonym na polityczny przewrót.
Według niektórych prognoz, Obiang może przekazać wkrótce oficjalnie władzę synowi. W grudniu 2005 odbył prywatne spotkanie z papieżem Benedyktem XVI[11].
Przypisy
- ↑ "Who's Africa's Worst Dictator?", Slate, 24 czerwca 2008.
- ↑ "Torture and Poverty in Equatorial Guinea", Spiegel Online, 28 czerwca 2008.
- ↑ "'Landslide' in Equatorial Guinea", BBC News, 16 grudnia 2002.
- ↑ Equatorial Guinea's "God", BBC News, 26 lipca 2003.
- ↑ "Obiang 'will eat my testicles'", News 24, 11 marca 2004.
- ↑ "Fortunes Of Kings, Queens And Dictators", Forbes, 5 maja 2006.
- ↑ "Equatorial Guinea: Ripe for a coup", BBC News, 11 marca 2004.
- ↑ "'Mercenaries' face Zimbabwe court", BBC News, 11 marca 2004.
- ↑ "WITNESS - Media menace at coup plotter's trial", Reuters, 8 lipca 2008.
- ↑ "Q&A: Equatorial Guinea coup plot", BBC News, 7 lipca 2008.
- ↑ "Pope meets president of Equatorial Guinea", Catholic Culture, 9 grudnia 2005.
Algieria • Angola • Benin¹ • Botswana¹ • Burkina Faso • Burundi¹ • Czad • Demokratyczna Republika Konga • Dżibuti • Egipt • Erytrea¹ • Etiopia • Gabon • Gambia¹ • Ghana¹ • Gwinea • Gwinea Bissau • Gwinea Równikowa • Kamerun • Kenia • Komory¹ • Kongo • Lesotho • Liberia¹ • Libia (1, 2) • Madagaskar • Malawi¹ • Mali • Maroko • Mauretania • Mauritius • Mozambik • Namibia • Niger • Nigeria¹ • RPA¹ • Republika Środkowoafrykańska • Republika Zielonego Przylądka • Rwanda • Senegal • Seszele¹ • Sierra Leone¹ • Somalia • Suazi • Sudan¹ • Tanzania • Togo • Tunezja • Uganda • Wybrzeże Kości Słoniowej • Wyspy Świętego Tomasza i Książęca • Zambia¹ • Zimbabwe
Państwa nieuznawane: Galmudug¹ • Maakhir¹ • Puntland¹ • Sahara Zachodnia • Somaliland¹
Algieria • Angola • Burkina Faso • Czad • Demokratyczna Republika Konga • Dżibuti • Egipt • Etiopia • Gabon • Gwinea • Gwinea Bissau • Gwinea Równikowa • Kamerun • Kenia • Kongo • Lesotho • Libia • Madagaskar • Mali • Maroko • Mauretania • Mauritius • Mozambik • Namibia • Niger • Republika Środkowoafrykańska • Republika Zielonego Przylądka • Rwanda • Senegal • Somalia • Suazi • Tanzania • Togo • Tunezja • Uganda • Wybrzeże Kości Słoniowej • Wyspy Świętego Tomasza i Książęca • Zimbabwe
Państwa nieuznawane: Sahara Zachodnia
¹Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu
